زليخا مرد از حسرت که يوسف گشت زنداني
چرا عاقل کند کاري که باز ارد پشيماني

باز انگار مي نويسم بروي تمام خاطراتم وصداي خش خش پاييز
نوايست براي من آشنا . گاهي نسيمي صورتم را نوارش ميدهد بوي بهار...
اما همچنان پاييز است عمر برگها به پايان
مرگ غبار زردي روي گونه هاي کشيده انگار پاييز امسال
بوي خون مي دهد
انگار بهار منتظرعيدش نيست ....زمستان گذشته از حقش
چه ارزان فروخته به بهاي مرگ غنچه
ظلم است به باغ
ظلم است به باغبان
ظلم است به بلبل به آن شب بيدار شبهاي گل سرخ
ظلم است ديدن و سکوت...
اما به که مي گوييم
باغباني نمانده گلي نيست لبخندي نسيت
گل سرخ نمي ميرد در ياد زندست
اما اينجا يادها يادشان رفته عشق چسيت...
اما من زنده ام در خاطراتم در سکوتي طلخ مي نويسم شايد بخواند کسي
تنها نماند باغچه

گويند که در آنجا که دل عاشق عشاق گم نيست
در ميکده اش مي نفروشند به زر
ساقي اش عاشق پرست و عاشقانش مست مست
مي به پيمانه نخورند جز به آرزوي يار مست
ليليانش چشم دل دارند و مجانينش بي هوس
بي هوس بوسه ي عشق ميدهند وبي توقع دل مست
مست عشقند .....
کاش ميشد تو نيز آنجا را باور داشتي

يک سبد پر از گل رز تقديم به کسي که خودش مي دونه .............